ديوان اشعار عراقي

[!!"aynaZ"!!]

هر سحر ناله و زاری کنم پیش صبا

تا ز من پیغامی آرد بر سر کوی شما

باد می *پیمایم و بر باد عمری می*دهم

ورنه بر خاک در تو ره کجا یابد صبا؟


چون ندارم همدمی، با باد می*گویم سخن

چون نیابم مرهمی، از باد می*جویم شفا


آتش دل چون نمی*گردد به آب دیده کم

می*دمم بادی بر آتش، تا بتر سوزد مرا


تا مگر خ***تری گردم به بادی بر شوم

وارهم زین تنگنای محنت آباد بلا


مردن و خاکی شدن بهتر که بی تو زیستن

سوختن خوشتر بسی کز روی تو گردم جدا


خود ندارد بی*رخ تو زندگانی قیمتی

زندگانی بی *رخ تو مرگ باشد با عنا

[!!"aynaZ"!!]

آه، به یک *بارگی یار کم ما گرفت!

چون دل ما تنگ دید خانه دگر جا گرفت

بر دل ما گه گهی، داشت خیالی گذر

نیز خیالش کنون ترک دل ما گرفت


دل به غمش بود شاد، رفت غمش هم ز دل

غم چه کند در دلی کان همه سودا گرفت؟


دیده*ی گریان مگر بر جگر آبی زند؟

کاتش سودای او در دل شیدا گرفت


خوش سخنی داشتم، با دل پردرد خویش

لشکر هجران بتاخت در سر من تا گرفت


دین و دل و هوش من هر سه به تاراج برد

جان و تن و هرچه بود جمله به یغما گرفت


هجر مگر در جهان هیچ کسی را نیافت

کز همه وامانده*ای، هیچکسی را گرفت


هیچ کسی در جهان یار عراقی نشد

لاجرمش عشق یار، بی*کس و تنها گرفت